Debian Codegraph @

sapkowski

raw
1 - Bo myślę - rzekł król - myślę, że ona cierpi. Prawda?
2 Wiedźmin utkwił w królu swoje przenikliwe oczy. Nie przytaknął, nie skinął
3 głową, nie uczynił najmniejszego gestu, ale Foltest wiedział. Znał odpowiedź.
4
5 Ostatnie życzenie: Wiedźmin (s. 25)
6 %
7 - Królewna jak królewna. Chuda. I głupawa taka jakaś. Płacze bez ustanku. I
8 sika w łóżko. Ale Foltest mówi, że to się jej odmieni.
9
10 Ostatnie życzenie: Wiedźmin (s. 36)
11 %
12 W tym samym momencie poczuł, jak na karku drażniąc, podnosząc włosy, przysysa
13 się i porusza pełznąc niewidzialne stworzątko. Wiedział co to jest.
14 Ktoś patrzył.
15
16 Ostatnie życzenie: Ziarno prawdy (s. 46)
17 %
18 Tailles drżącymi rękami wyciągnął zza pasa żelazną rękawicę i z trzaskiem
19 cisnął nią o posadzkę tuż przed stopami wiedźmina.
20 - Zmyję zniewagę zakonu twoją krwią, odmieńcze! - wrzasnął - Na udeptanej
21 ziemi! Wychodź na podwórzec!
22 - Coś ci upadło, synku - rzekła spokojnie Nenneke.
23
24 Ostatnie życzenie: Głos rozsądku 3 (s. 77)
25 %
26 - Czy mogę wiedzieć do czego zmierzasz?
27 - Do niczego. Wypiłam trochę i filozofuję, szukam prawd ogólnych.
28
29 Ostatnie życzenie: Mniejsze zło (s. 106)
30 %
31 - Albo możesz wyświadczyć mi płatną usługę. Zauważ, że nie powiedziałam: "Mogę
32 cię kupić", bo postanowiłam nie urażać twojej wiedźmińskiej dumy. Prawda, że
33 to ogromna różnica?
34 - Ogrom tej różnicy umknął jakoś mojej uwadze.
35 - Wytężaj więc bardziej uwagę, kiedy mówię do ciebie.
36
37 Ostatnie życzenie: Kwestia ceny (s. 136)
38 %
39 - Diaboł - wyrecytowała babka. - Takoż zwany rokita albo silvan. Przeciw
40 chudobie a domowej gadzinie szkodnik wielki i uprzykrzony. Chceszli go z
41 opola wygonić, tako uczyć...
42 - No, no - zamruczał Jaskier.
43 - Weźmij orzechów jedną przygarść - ciągnęła babka, wodząc palcem po
44 pergaminie. - Weźmij zasię kulek żelaznych przygarść drugą. Miodu łagiewkę,
45 dziegciu drugą. Mydła szarego faskę, twarogu drugą. Kędy diaboł siedzi, pójdź
46 nocną porą. A jeść pocznij orzechy. Wraz diaboł, któren łakomy jest,
47 przybieży i spyta, smaczne li. Wonczas daj onemu kulki żelazne.
48 - A żeby was cholera - mruknął Jaskier. - A żeby was pokręciło...
49 - Cicho - rzekł Geralt. - No, babciu. Dalej.
50 - ...zębów nadłamawszy, diaboł, baczywszy, jak miód jesz, takoż miodu
51 zapragnie. Daj onemu dziegciu, a sam twaróg jedz. Posłyszysz niebawem, jak
52 diabołowi we wnętrzu burczy a kurczy, ale pozór daj, jakoby to nic. A zechce
53 diaboł twarogu, daj onemu mydła. Po mydle zasię diaboł nie zdzierży...
54 - Doszliście do mydła? - przerwał Geralt z kamienną twarzą, odwracając się w
55 stronę Dhuna i Pokrzywki.
56 - A gdzie tam - stęknął Pokrzywka. - Aby do kulek. Och, panie, dał on nam bobu,
57 gdy kulkę ugryznął...
58
59 Ostatnie życzenie: Kraniec świata (s. 187-188)
60 %
61 Druga pończocha zwisała z jednego z czterech rzeźbionych słupków
62 podtrzymujących kopulasty baldachim nad łożem. Rzeźby na słupkach wyobrażały
63 nimfy i faunów, w różnych pozycjach. Niektóre pozycje były interesujące.
64 Niektóre idiotycznie śmieszne. Wiele się powtarzało. Ogólnie rzecz biorąc.
65
66 Ostatnie życzenie: Ostatnie życzenie (s. 231-232)
67 %
68 - Sram na sprawiedliwość! - wrzasnął burmistrz, nie bacząc, że pod oknami mogą
69 stać wyborcy.
70
71 Ostatnie życzenie: Ostatnie życzenie (s. 261)
72 %
73 - Skóra się zrasta - Denis Cranmer utkwił w wiedźminie swe stalowe oczy i
74 wytrzeszczał zęby - A blizna? Blizna dla rycerza to zaszczytna pamiątka,
75 powód do sławy i chwały, której tak życzyła mu kapituła. Rycerz bez blizny to
76 kutas, nie rycerz. Zapytajcie go, hrabio, przekonajcie się, że jest rad.
77 Tailles wił się na ziemi, pluł krwią, skowytał i wył, wcale nie wyglądając na
78 uradowanego.
79
80 Ostatnie życzenie: Głos rozsądku 7 (s. 282)
81 %
82 - Ależ ty łżesz, Jaskier.
83 - Nie łżę, tylko ubarwiam, a to jest różnica.
84
85 Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 20)
86 %
87 - U nas, w Crinfrid - mruknął Boholt - trzymają takich w obórce, na łańcuchu, i
88 dają kawałek węgla, wtedy oni na ścianach cudności malują.
89
90 Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 32)
91 %
92 - Ty Yarpen - Yennefer zmrużyła oczy, obracając głowę w stronę krasnoluda -
93 lepiej milcz. Od pierwszego dnia ostentacyjnie traktujesz mnie jak powietrze,
94 więc rób tak dalej, nie przeszkadzaj sobie. Bo mnie to również nie
95 przeszkadza.
96 - Co też wy, pani. - Yarpen pokazał w uśmiechu nierówne zęby. - Niech mnie
97 kleszcze oblezą, jeśli nie traktuję was lepiej niż powietrze. Powietrze dla
98 przykładu, zdarza mi się zepsuć, na co wobec was nie ośmieliłbym się żadną
99 miarą.
100
101 Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 32-33)
102 %
103 - Hej, ty tam! - zaryczał, biorąc się pod boki. - Smoku chędożony! Słuchaj, co
104 ci rzeknie herold! Znaczy się ja! Jako pierwszy honorowo weźmie się za ciebie
105 obłędny rycerz Eyck z Denesle! I wrazi ci kopię w kałdun, wedle świętego
106 zwyczaju, na pohybel, tobie, na radość biednym dziewicom i królowi
107 Niedamirowi! Walka ma być honorowa i wedle prawa, ziać ogniem nie lza, a
108 jeno konfesjonalnie łupić jeden drugiego, dopokąd ten drugi ducha nie
109 wyzionie albo nie zemrze! Czego ci życzymy z duszy, serca! Pojąłeś smoku?
110
111 Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 61)
112 %
113 Nie wstając, Yennefer niedbale machnęła ręką i wypowiedziała zaklęcie. Woda z
114 szaflika wraz z tą rozlaną na podłodze i tą ociekającą z Geralta szumiąc
115 skupiła się w półprzezroczystą kulę i ze świstem wyleciała przez okno.
116 Usłyszał głośny plusk.
117 - A bodaj was zaraza, kurwie syny! - rozległ się z dołu rozsierdzony wrzask. -
118 Nie macie gdzie szczyn wylewać? A bodaj was wszy żywcem zżarły, bodajby was
119 pokaziło, bodajbyście zdechli!
120 Czarodziejka zamknęła okno.
121 - Psiakrew, Yen - wiedźmin zachichotał. - Mogłaś rzucić wodę gdzieś dalej.
122 - Mogłam - mruknęła. - Ale mi się nie chciało.
123
124 Miecz przeznaczenia: Okruch lodu (s. 83)
125 %
126 - Dym w oczy, wiedźminie, nic, aby dym w oczy. Straszycie ludzi niby pszczelarz
127 pszczoły dymem i smrodem, tymi waszymi kamiennymi twarzami, tym gadaniem,
128 plotkami, które pewnie sami o sobie rozpuszczacie. A pszczoły uciekają przed
129 dymem, durne one, miast wbić żądło w wiedźmińską rzyć, która spuchnie
130 naonczas jak każda inna. Mówią o was, że nie czujecie jak ludzie. Łeż to.
131 Gdyby którego z was dobrze dźgnąć, poczułby.
132 - Skończyłeś?
133 - Tak - powiedział Cykada, oddając mu miecz. - Wiesz co mnie ciekawi,
134 wiedźminie?
135 - Wiem. Pszczoły.
136
137 Miecz przeznaczenia: Okruch lodu (s. 94)
138 %
139 [Yennefer] Posiadała też wielce udatnie wypchanego jednorożca, na którego
140 grzbiecie lubiła się kochać. Geralt był zdania, że jeśli istniało miejsce
141 gorzej nadające się do uprawiania miłości, to był nim chyba tylko grzbiet
142 żywego jednorożca. W przeciwieństwie do niego, który łóżko uważał za luksus i
143 cenił sobie wszystkie możliwe zastosowania tego wspaniałego mebla, Yennefer
144 potrafiła być szalenie ekstrawagancka. Geralt przypomniał sobie miłe momenty
145 spędzone z czarodziejką na pochyłym dachu, w pełnej próchna dziupli, na
146 balkonie, i to cudzym, na balustradzie mostu, na chybotliwym czółnie na rwącej
147 rzece i w czasie lewitacji trzydzieści sążni nad ziemią. Ale jednorożec był
148 najgorszy. Któregoś szczęśliwego dnia kukła załamała się jednak pod nim,
149 rozpruła i rozleciała, dostarczając licznych powodów do śmiechu.
150
151 Miecz przeznaczenia: Okruch lodu (s. 95)
152 %
153 - Aha, Geralt, zapomniałem spytać, jak tam z Yennefer?
154 - Nijak.
155 - Rozumiem.
156 - Gówno rozumiesz.
157
158 Miecz przeznaczenia: Wieczny ogień (s. 122)
159 %
160 - Wiecie, panie Jaskier - powiedział, siadając za ogromnym, mahoniowym stołem,
161 zawalonym pergaminami. - Zupełnie inaczej was sobie wyobrażałem. A znam wasze
162 piosenki, znam, słyszałem. O królewnie Vandzie, która utopiła się w rzece
163 Duppie, bo nikt jej nie chciał. I o zimorodku, co wpadł do wychodku...
164
165 Miecz przeznaczenia: Wieczny ogień (s. 149-150)
166 %
167 - Zda ci się jeno, że mnie znasz. Nie zapominaj, jestem naturą skomplikowaną.
168 - Jaskier - westchnął wiedźmin, robiąc się naprawdę senny. - Jesteś cynik,
169 świntuch, kurwiarz i kłamca. I nic, uwierz mi, nic nie ma w tym
170 skomplikowanego. Dobranoc.
171 - Dobranoc, Geralt.
172
173 Miecz przeznaczenia: Trochę poświęcenia (s. 192)
174 %
175 - Słuchaj no, obwiesiu - Jaskier wstał i udał, że robi groźną minę. - Brzydzę
176 się gwałtem i przemocą. Ale zaraz zawołam Mamę Lantieri, a ona wezwie
177 niejakiego Gruziłę, który pełni w tym przybytku zaszczytną i odpowiedzialną
178 funkcję wykidajły. To prawdziwy artysta w swoim fachu. On kopnie cię w rzyć,
179 a ty wówczas przelecisz nad dachami tego grodu, tak pięknie, że nieliczni o
180 tej porze przechodnie wezmą cię za pegaza.
181
182 Krew Elfów (s. 26)
183 %
184 - Trzeba ci wiedzieć, miła Ciri - rzekł Yarpen - że moja babka znała się na
185 leczeniu jak nikt inny. Niestety, uważała, że źródłem większości chorób jest
186 nieróbstwo, zaś nieróbstwo najskuteczniej leczy się kijem. Względem mnie i
187 mojego rodzeństwa stosowała taki właśnie lek głównie zapobiegawczo. Lała nas
188 przy byle okazji albo i bez okazji. Wyjątkowa to była jędza. A raz, gdy ni z
189 tego, ni z owego dała mi pajdę chleba ze smalcem i cukrem, to tak mnie tym
190 zaskoczyła, że z wrażenia upuściłem tę pajdę, smalcem w dół. No a babka
191 sprała mnie, stara wstrętna rura. A potem dała mi drugą pajdę, tyle, że bez
192 cukru.
193
194 Krew Elfów (s. 122)
195 %
196 - Jedźcie już. Niech Wielka Melitele strzeże was w drodze, moje kochane. Ale
197 bogini ma na głowie mnóstwo spraw, więc same też się strzeżcie.
198
199 Krew Elfów (s. 295)
200 %
201 - Nie drażnij mojego kota - powiedział adwokat uspokajając zwierzątko
202 głaskaniem. - Poruszyło cię nazwanie kolegą? Przecież to prawda. Ja też
203 jestem wiedźminem. Ja też wybawiam ludzi od potworów i od potwornych
204 kłopotów. I też robię to za pieniądze.
205 - Są pewne różnice - mruknął Geralt, wciąż pod nieprzyjaznym wzrokiem kocura.
206 - Są - zgodził się Codringher. - Ty jesteś wiedźminem anachronicznym, a ja
207 wiedźminem nowoczesnym, idącym z duchem czasu. Dlatego ty wkrótce będziesz
208 bezrobotny, a ja będę prosperował. Strzyg, wiwern, endriag i wilkołaków
209 wkrótce nie będzie już na świecie. A skurwysyny będą zawsze.
210
211 Czas pogardy (s. 20)
212 %
213 - Emhyr var Emreis, Deithwen Addan yn Carn aep Morvudd!
214 Biały Płomień Tańczący na Kurhanach Wrogów wszedł na salę. Przemaszerował
215 szpalerem szlachty swym zwykłym szparkim krokiem, energicznie machając prawą
216 ręką. Jego czarny strój niczym nie różnił się od stroju dworaków, jeśli nie
217 liczyć braku kryzy. Ciemne włosy imperatora, jak zwykle nie ufryzowane,
218 utrzymywała we względnym ładzie wąska złota obręcz, na szyi połyskiwał cesarski
219 alszband.
220 Emhyr dość niedbale zasiadł na tronie na podwyższeniu, oparł łokieć na
221 poręczy, a podbródek na dłoni. Nie zarzucił nogi na drugą poręcz tronu, co
222 znaczyło, że ceremoniał obowiązuje nadal. Żadna z pochylonych głów nie uniosła
223 się nawet na cal.
224
225 Czas pogardy (s. 237)
226 %
227 - Co to za cholerne wrzaski, Ori? Co się tam dzieje na placu?
228 - Żacy obrzucają kamieniami rezydencję nilfgardzkiego posła. Zapłaciliśmy im za
229 to, hrm, hrm, jak mi się zdaje.
230 - Aha. Dobrze. Zamknij okno. Jutro niech żacy pójdą obrzucać filię banku
231 krasnoluda Giancardiego. Odmówił mi ujawnienia kont.
232 - Giancardi, hem, hem, przekazał znaczną sumę na fundusz wojenny.
233 - Ha. Niech więc obrzucają te banki, które nie przekazały.
234 - Wszystkie przekazały.
235 - Ach, nudny jesteś, Ori. Pisz, powiadam.
236
237 Chrzest ognia (s. 20)
238 %
239 - Na moim sihillu - warknął Zoltan, obnażając miecz - wyryte jest starodawnymi
240 krasnoludzkimi runami prastare krasnoludzkie zaklęcie. Niech no jeno który
241 ghul zbliży się na długość klingi, popamięta mnie. O, popatrzcie.
242 - Ha - zaciekawił się Jaskier, który właśnie zbliżył się do nich. - Więc to są
243 słynne tajne runy krasnoludów? Co głosi ten napis?
244 - "Na pohybel skurwysynom!"
245
246 Chrzest ognia (s. 116)
247 %
248 - Kompania mi się trafiła - podjął Geralt, kręcąc głową. - Towarzysze broni!
249 Drużyna bohaterów! Nic, tylko ręce załamać. Wierszokleta z lutnią. Dzikie i
250 pyskate pół driady, pół baby. Wampir, któremu idzie na pięćdziesiąty krzyżyk.
251 I cholerny Nilfgaardczyk, który upiera się że nie jest Nilfgaardczykiem.
252 - A na czele drużyny wiedźmin, chory na wyrzuty sumienia, bezsiłę i niemożność
253 podjęcia decyzji - dokończył spokojnie Regis. - Zaiste, proponuje podróżować
254 incognito, by nie wzbudzać sensacji.
255 - I śmiechu - dodała Milva.
256
257 Chrzest ognia (s. 226)
258 %
259 - Nie mów głupstw - elfka skrzywiła usta. - Spakowałam cię i wyniosłam z
260 Garstangu, by ocalić ci życie. Wrócimy do tego, ale później nieco. Proszę, oto
261 ręcznik. Oto prześcieradło. Nową suknie dostaniesz po kąpieli. W stosownym
262 miejscu, w wannie z ciepłą wodą. Już wystarczająco zaszkodziłaś złotym rybkom.
263
264 Chrzest ognia (s. 234)
265 %
266 - Twój wiedźmin - powiedziała Francesca - w ciągu jednej tylko godziny zrobił
267 więcej niż niejeden przez całe życie. Nie rozwodząc się: złamał noge
268 Djikstrze, uciął głowę Artaudowi Terranovie i bestialsko zarąbał około
269 dziesięciu Scoia`tael. Ach, byłabym zapomniała: obudził jeszcze niezdrowe
270 podniecenie Keiry Metz.
271 - Straszne - Yennefer wykrzywiła się przesadnie. - Ale Keira doszła już chyba
272 do siebie? Nie żywi chyba do niego urazy? To, że podnieciwszy ją, nie
273 wychędożył, wynikło z całą pewnością z braku czasu, nie z braku szacunku.
274 Zapewnij ją o tym w moim imieniu.
275
276 Chrzest ognia (s. 235)
277 %
278 - Jaskier! Przytrocz porządniej ten twój tubus! Byłaby szkoda, gdyby pół wieku
279 poezji urwało się i zgubiło w paprociach.
280 - Nie ma strachu! Nie zgubię, bądźcie pewni. I odebrać sobie nie dam! Każdy,
281 kto chciałby mi ten tubus odebrać, pierwej będzie musiał przestąpić nad mym
282 stygnącym trupem. Można wiedzieć, Geralt, co wywołuje twój perlisty śmiech?
283 Pozwól, niech zgadnę... Wrodzony kretynizm.
284
285 Wieża jaskółki (s. 109)
286 %
287 - Ha! sam nie wiem, co o tym myśleć, jak powiedział król Dezmod, gdy przyłapano
288 go na oszukiwaniu w karty.
289
290 Pani jeziora (s. 496)
291 %
292 - Żarty na bok, jak powiedział król Dezmod, gdy wśród uczty goście nagle
293 zaczęli sinieć i umierać.
294
295 Pani jeziora (s. 496)
296 %
297 Od piętnastu lat piszę, pies z kulawą nogą się tym nie interesował, a teraz
298 jakiś podobno kurwa film nakręcili!
299
300 A. Sapkowski o "Wiedźminie" M. Brodzkiego
301 %
302 Za Sapka, to można w mordę dostać.
303
304 A. Sapkowski o zwracaniu się do niego per 'Sapek'
305 %
306 Między nami - powiedzieć o polskim żurnaliście, że to niedouczony dyletant,
307 to jak powiedzieć, że planeta Jowisz większa jest od arbuza. Stwierdzenie
308 prawdziwe, słabo jednak oddaje skalę problemu.
309
310 A. Sapkowski
311 %
312 Dookoła w księgarniach tandeta, tandetnie napisana, tandetnie przetłumaczona,
313 tandetnie złożona i tandetnie wydana. I jak to dobrze, jakie to szczęście, że
314 tak znikomy procent społeczeństwa zwykł był tracić czas na czytanie
315 czegokolwiek, bo gdyby nie to, czytelnik niechybnie natrafiłby wśród swych
316 lektur na inkryminowaną tandetę.
317 A inkryminowana tandeta - o horrorze! - mogłaby przerodzić się u czytelnika w
318 tandetne myśli, tak różne od pochłaniających go obecnie myśli podniosłych i
319 ważnych, obracających się dookoła forsy, urlopu, wódy, dupy i demokracji - not
320 necessarily in that order.
321
322 A. Sapkowski
323 %
324 Sporo ludzi sławnych w owym czasie pomarło. Ha, pewno i urodziło się wielu, ale
325 jakoś tak jest, że daty narodzin dziwnym trafem w kronikach się nie zapisują i
326 za cholerę nikt ich nie pamięta, za wyjątkiem może matek i za wyjątkiem tych
327 przypadków, gdy noworodek miał dwie głowy albo dwa przynajmniej kutasy. A jeśli
328 zgon, ha, to data pewna, jakby w kamieniu ryta.
329
330 Narrenturm (prolog)
331 %
332 Co kraj, to obyczaj, myślał Reynevan, jakżeż ciekawym jest poznawanie świata
333 i ludzi. Ślązaczki i Niemki, przykładowo, gdy przyjdzie co do czego, nigdy nie
334 pozwalają podciągnąć sobie koszuli wyżej niż do pępka. Polki i Czeszki
335 podciągają same i chętnie, powyżej piersi, ale za nic w świecie nie zdejmą
336 całkiem. A Burgundki, o, te momentalnie zrzucają wszystko, ich gorąca krew
337 podczas miłosnych uniesień nie znosi widać na skórze ani szmatki. Ach, cóż za
338 radość poznawać świat. Piękną musi być krainą Burgundia. Piękny być musi
339 tamtejszy krajobraz. Góry strzeliste... Pagórki strome... Doliny...
340 - Ach, aaach, mon amour - jęczała Adela von Stercza, lgnąc do dłoni Reynevana
341 całym swym burgundzkim krajobrazem.
342
343 Narrenturm (rozdział pierwszy)
344 %
345 Na ten widok zdenerwował się staruszek przeor. Poczerwieniał jak wiśnia,
346 zaryczał jak lew i rzucił się w bitewną gęstwę, rażąc na prawo i lewo srogimi
347 ciosami palisandrowego krucyfiksu.
348 - Pax! - wrzeszczał, bijąc. - Pax! Vobiscum! Miłuj bliźniego! Swego! Proximum
349 tuum! Sicut te ipsum! Skurwysyny!
350
351 Narrenturm (rozdział pierwszy)
352 %
353 Jeszcze inni twierdzili, że był Flutek czesławskim proboszczem, który w porę
354 wyczuł koniunkturę, przystał do husytów i z neofickim zapałem właził Żiżce
355 w dupę tak skutecznie, że dochrapał się stanowiska. Reynevan właśnie tym
356 ostatnim słuchom skłonny był wierzyć - Flutek musiał być księdzem, przemawiały
357 za tym jego łajdackie zakłamanie, dwulicowość, potworny egoizm i niewyobrażalna
358 wręcz pazerność.
359
360 Boży Bojownicy (str. 26)
361 %
362 Zabawa "U Mejzlika" dochodziła już - a częściowo nawet doszła - do etapu,
363 który Szarlej nazywał: "Wino, śpiew, womit". Kobieta nieprzypadkowo wyłączona
364 była z zestawienia.
365
366 Boży Bojownicy (str. 36)
367 %
368 - Bywaj Samsonie. Aha, zapomniałem ci podziękować. Za telepatycznie przekazywane
369 sugestie. To dzięki nim tak gładko poszło nam ze Smirzyckim.
370 Samson spojrzał na niego, a jego kretyńskie oblicze rozjaśnił nagle szeroki
371 kretyński uśmiech.
372 - Poszło gładko - powiedział - dzięki twemu sprytowi i inteligencji. Ja mało
373 pomogłem, niczym się nie przysłużyłem, jeżeli nie liczyć rzucenia w Smirzyckiego
374 beczką. Co się zaś tyczy sugestii, to żadnych ci nie dawałem. Telepatycznie
375 ponaglałem cię tylko, prosiłem, byś się spieszył. Bo okropnie chciał mi się
376 sikać.
377
378 Boży Bojownicy (str. 58)
379 %
380 - Jakież trudne słowo - wykrzywił się Fraundinst. - W Małej Szmiedawie, mojej
381 wsi, na takich jak Axleben nie mawiało się "ekstrawagancki". Mawiało się prosto,
382 przaśno i zwyczajnie: pieprzony, nadęty cham.
383
384 Boży Bojownicy (str. 85)
385 %
386 Stabilny i łatwo zapalny granulat otrzymywano poprzez zraszanie mielonego prochu
387 ludzkim moczem, przy czym najlepsze efekty dawał mocz ludzi dużo i często
388 pijących. Nie dziwota tedy, że proch wytwarzany w Polsce cieszył się na rynku
389 zasłużenie dobrą renomą, a polskie młyny prochowe zasłużoną sławą.
390
391 Boży Bojownicy (str. 535)