| 1 |
- Bo myślę - rzekł król - myślę, że ona cierpi. Prawda? |
| 2 |
Wiedźmin utkwił w królu swoje przenikliwe oczy. Nie przytaknął, nie skinął |
| 3 |
głową, nie uczynił najmniejszego gestu, ale Foltest wiedział. Znał odpowiedź. |
| 4 |
|
| 5 |
Ostatnie życzenie: Wiedźmin (s. 25) |
| 6 |
% |
| 7 |
- Królewna jak królewna. Chuda. I głupawa taka jakaś. Płacze bez ustanku. I |
| 8 |
sika w łóżko. Ale Foltest mówi, że to się jej odmieni. |
| 9 |
|
| 10 |
Ostatnie życzenie: Wiedźmin (s. 36) |
| 11 |
% |
| 12 |
W tym samym momencie poczuł, jak na karku drażniąc, podnosząc włosy, przysysa |
| 13 |
się i porusza pełznąc niewidzialne stworzątko. Wiedział co to jest. |
| 14 |
Ktoś patrzył. |
| 15 |
|
| 16 |
Ostatnie życzenie: Ziarno prawdy (s. 46) |
| 17 |
% |
| 18 |
Tailles drżącymi rękami wyciągnął zza pasa żelazną rękawicę i z trzaskiem |
| 19 |
cisnął nią o posadzkę tuż przed stopami wiedźmina. |
| 20 |
- Zmyję zniewagę zakonu twoją krwią, odmieńcze! - wrzasnął - Na udeptanej |
| 21 |
ziemi! Wychodź na podwórzec! |
| 22 |
- Coś ci upadło, synku - rzekła spokojnie Nenneke. |
| 23 |
|
| 24 |
Ostatnie życzenie: Głos rozsądku 3 (s. 77) |
| 25 |
% |
| 26 |
- Czy mogę wiedzieć do czego zmierzasz? |
| 27 |
- Do niczego. Wypiłam trochę i filozofuję, szukam prawd ogólnych. |
| 28 |
|
| 29 |
Ostatnie życzenie: Mniejsze zło (s. 106) |
| 30 |
% |
| 31 |
- Albo możesz wyświadczyć mi płatną usługę. Zauważ, że nie powiedziałam: "Mogę |
| 32 |
cię kupić", bo postanowiłam nie urażać twojej wiedźmińskiej dumy. Prawda, że |
| 33 |
to ogromna różnica? |
| 34 |
- Ogrom tej różnicy umknął jakoś mojej uwadze. |
| 35 |
- Wytężaj więc bardziej uwagę, kiedy mówię do ciebie. |
| 36 |
|
| 37 |
Ostatnie życzenie: Kwestia ceny (s. 136) |
| 38 |
% |
| 39 |
- Diaboł - wyrecytowała babka. - Takoż zwany rokita albo silvan. Przeciw |
| 40 |
chudobie a domowej gadzinie szkodnik wielki i uprzykrzony. Chceszli go z |
| 41 |
opola wygonić, tako uczyć... |
| 42 |
- No, no - zamruczał Jaskier. |
| 43 |
- Weźmij orzechów jedną przygarść - ciągnęła babka, wodząc palcem po |
| 44 |
pergaminie. - Weźmij zasię kulek żelaznych przygarść drugą. Miodu łagiewkę, |
| 45 |
dziegciu drugą. Mydła szarego faskę, twarogu drugą. Kędy diaboł siedzi, pójdź |
| 46 |
nocną porą. A jeść pocznij orzechy. Wraz diaboł, któren łakomy jest, |
| 47 |
przybieży i spyta, smaczne li. Wonczas daj onemu kulki żelazne. |
| 48 |
- A żeby was cholera - mruknął Jaskier. - A żeby was pokręciło... |
| 49 |
- Cicho - rzekł Geralt. - No, babciu. Dalej. |
| 50 |
- ...zębów nadłamawszy, diaboł, baczywszy, jak miód jesz, takoż miodu |
| 51 |
zapragnie. Daj onemu dziegciu, a sam twaróg jedz. Posłyszysz niebawem, jak |
| 52 |
diabołowi we wnętrzu burczy a kurczy, ale pozór daj, jakoby to nic. A zechce |
| 53 |
diaboł twarogu, daj onemu mydła. Po mydle zasię diaboł nie zdzierży... |
| 54 |
- Doszliście do mydła? - przerwał Geralt z kamienną twarzą, odwracając się w |
| 55 |
stronę Dhuna i Pokrzywki. |
| 56 |
- A gdzie tam - stęknął Pokrzywka. - Aby do kulek. Och, panie, dał on nam bobu, |
| 57 |
gdy kulkę ugryznął... |
| 58 |
|
| 59 |
Ostatnie życzenie: Kraniec świata (s. 187-188) |
| 60 |
% |
| 61 |
Druga pończocha zwisała z jednego z czterech rzeźbionych słupków |
| 62 |
podtrzymujących kopulasty baldachim nad łożem. Rzeźby na słupkach wyobrażały |
| 63 |
nimfy i faunów, w różnych pozycjach. Niektóre pozycje były interesujące. |
| 64 |
Niektóre idiotycznie śmieszne. Wiele się powtarzało. Ogólnie rzecz biorąc. |
| 65 |
|
| 66 |
Ostatnie życzenie: Ostatnie życzenie (s. 231-232) |
| 67 |
% |
| 68 |
- Sram na sprawiedliwość! - wrzasnął burmistrz, nie bacząc, że pod oknami mogą |
| 69 |
stać wyborcy. |
| 70 |
|
| 71 |
Ostatnie życzenie: Ostatnie życzenie (s. 261) |
| 72 |
% |
| 73 |
- Skóra się zrasta - Denis Cranmer utkwił w wiedźminie swe stalowe oczy i |
| 74 |
wytrzeszczał zęby - A blizna? Blizna dla rycerza to zaszczytna pamiątka, |
| 75 |
powód do sławy i chwały, której tak życzyła mu kapituła. Rycerz bez blizny to |
| 76 |
kutas, nie rycerz. Zapytajcie go, hrabio, przekonajcie się, że jest rad. |
| 77 |
Tailles wił się na ziemi, pluł krwią, skowytał i wył, wcale nie wyglądając na |
| 78 |
uradowanego. |
| 79 |
|
| 80 |
Ostatnie życzenie: Głos rozsądku 7 (s. 282) |
| 81 |
% |
| 82 |
- Ależ ty łżesz, Jaskier. |
| 83 |
- Nie łżę, tylko ubarwiam, a to jest różnica. |
| 84 |
|
| 85 |
Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 20) |
| 86 |
% |
| 87 |
- U nas, w Crinfrid - mruknął Boholt - trzymają takich w obórce, na łańcuchu, i |
| 88 |
dają kawałek węgla, wtedy oni na ścianach cudności malują. |
| 89 |
|
| 90 |
Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 32) |
| 91 |
% |
| 92 |
- Ty Yarpen - Yennefer zmrużyła oczy, obracając głowę w stronę krasnoluda - |
| 93 |
lepiej milcz. Od pierwszego dnia ostentacyjnie traktujesz mnie jak powietrze, |
| 94 |
więc rób tak dalej, nie przeszkadzaj sobie. Bo mnie to również nie |
| 95 |
przeszkadza. |
| 96 |
- Co też wy, pani. - Yarpen pokazał w uśmiechu nierówne zęby. - Niech mnie |
| 97 |
kleszcze oblezą, jeśli nie traktuję was lepiej niż powietrze. Powietrze dla |
| 98 |
przykładu, zdarza mi się zepsuć, na co wobec was nie ośmieliłbym się żadną |
| 99 |
miarą. |
| 100 |
|
| 101 |
Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 32-33) |
| 102 |
% |
| 103 |
- Hej, ty tam! - zaryczał, biorąc się pod boki. - Smoku chędożony! Słuchaj, co |
| 104 |
ci rzeknie herold! Znaczy się ja! Jako pierwszy honorowo weźmie się za ciebie |
| 105 |
obłędny rycerz Eyck z Denesle! I wrazi ci kopię w kałdun, wedle świętego |
| 106 |
zwyczaju, na pohybel, tobie, na radość biednym dziewicom i królowi |
| 107 |
Niedamirowi! Walka ma być honorowa i wedle prawa, ziać ogniem nie lza, a |
| 108 |
jeno konfesjonalnie łupić jeden drugiego, dopokąd ten drugi ducha nie |
| 109 |
wyzionie albo nie zemrze! Czego ci życzymy z duszy, serca! Pojąłeś smoku? |
| 110 |
|
| 111 |
Miecz przeznaczenia: Granica możliwości (s. 61) |
| 112 |
% |
| 113 |
Nie wstając, Yennefer niedbale machnęła ręką i wypowiedziała zaklęcie. Woda z |
| 114 |
szaflika wraz z tą rozlaną na podłodze i tą ociekającą z Geralta szumiąc |
| 115 |
skupiła się w półprzezroczystą kulę i ze świstem wyleciała przez okno. |
| 116 |
Usłyszał głośny plusk. |
| 117 |
- A bodaj was zaraza, kurwie syny! - rozległ się z dołu rozsierdzony wrzask. - |
| 118 |
Nie macie gdzie szczyn wylewać? A bodaj was wszy żywcem zżarły, bodajby was |
| 119 |
pokaziło, bodajbyście zdechli! |
| 120 |
Czarodziejka zamknęła okno. |
| 121 |
- Psiakrew, Yen - wiedźmin zachichotał. - Mogłaś rzucić wodę gdzieś dalej. |
| 122 |
- Mogłam - mruknęła. - Ale mi się nie chciało. |
| 123 |
|
| 124 |
Miecz przeznaczenia: Okruch lodu (s. 83) |
| 125 |
% |
| 126 |
- Dym w oczy, wiedźminie, nic, aby dym w oczy. Straszycie ludzi niby pszczelarz |
| 127 |
pszczoły dymem i smrodem, tymi waszymi kamiennymi twarzami, tym gadaniem, |
| 128 |
plotkami, które pewnie sami o sobie rozpuszczacie. A pszczoły uciekają przed |
| 129 |
dymem, durne one, miast wbić żądło w wiedźmińską rzyć, która spuchnie |
| 130 |
naonczas jak każda inna. Mówią o was, że nie czujecie jak ludzie. Łeż to. |
| 131 |
Gdyby którego z was dobrze dźgnąć, poczułby. |
| 132 |
- Skończyłeś? |
| 133 |
- Tak - powiedział Cykada, oddając mu miecz. - Wiesz co mnie ciekawi, |
| 134 |
wiedźminie? |
| 135 |
- Wiem. Pszczoły. |
| 136 |
|
| 137 |
Miecz przeznaczenia: Okruch lodu (s. 94) |
| 138 |
% |
| 139 |
[Yennefer] Posiadała też wielce udatnie wypchanego jednorożca, na którego |
| 140 |
grzbiecie lubiła się kochać. Geralt był zdania, że jeśli istniało miejsce |
| 141 |
gorzej nadające się do uprawiania miłości, to był nim chyba tylko grzbiet |
| 142 |
żywego jednorożca. W przeciwieństwie do niego, który łóżko uważał za luksus i |
| 143 |
cenił sobie wszystkie możliwe zastosowania tego wspaniałego mebla, Yennefer |
| 144 |
potrafiła być szalenie ekstrawagancka. Geralt przypomniał sobie miłe momenty |
| 145 |
spędzone z czarodziejką na pochyłym dachu, w pełnej próchna dziupli, na |
| 146 |
balkonie, i to cudzym, na balustradzie mostu, na chybotliwym czółnie na rwącej |
| 147 |
rzece i w czasie lewitacji trzydzieści sążni nad ziemią. Ale jednorożec był |
| 148 |
najgorszy. Któregoś szczęśliwego dnia kukła załamała się jednak pod nim, |
| 149 |
rozpruła i rozleciała, dostarczając licznych powodów do śmiechu. |
| 150 |
|
| 151 |
Miecz przeznaczenia: Okruch lodu (s. 95) |
| 152 |
% |
| 153 |
- Aha, Geralt, zapomniałem spytać, jak tam z Yennefer? |
| 154 |
- Nijak. |
| 155 |
- Rozumiem. |
| 156 |
- Gówno rozumiesz. |
| 157 |
|
| 158 |
Miecz przeznaczenia: Wieczny ogień (s. 122) |
| 159 |
% |
| 160 |
- Wiecie, panie Jaskier - powiedział, siadając za ogromnym, mahoniowym stołem, |
| 161 |
zawalonym pergaminami. - Zupełnie inaczej was sobie wyobrażałem. A znam wasze |
| 162 |
piosenki, znam, słyszałem. O królewnie Vandzie, która utopiła się w rzece |
| 163 |
Duppie, bo nikt jej nie chciał. I o zimorodku, co wpadł do wychodku... |
| 164 |
|
| 165 |
Miecz przeznaczenia: Wieczny ogień (s. 149-150) |
| 166 |
% |
| 167 |
- Zda ci się jeno, że mnie znasz. Nie zapominaj, jestem naturą skomplikowaną. |
| 168 |
- Jaskier - westchnął wiedźmin, robiąc się naprawdę senny. - Jesteś cynik, |
| 169 |
świntuch, kurwiarz i kłamca. I nic, uwierz mi, nic nie ma w tym |
| 170 |
skomplikowanego. Dobranoc. |
| 171 |
- Dobranoc, Geralt. |
| 172 |
|
| 173 |
Miecz przeznaczenia: Trochę poświęcenia (s. 192) |
| 174 |
% |
| 175 |
- Słuchaj no, obwiesiu - Jaskier wstał i udał, że robi groźną minę. - Brzydzę |
| 176 |
się gwałtem i przemocą. Ale zaraz zawołam Mamę Lantieri, a ona wezwie |
| 177 |
niejakiego Gruziłę, który pełni w tym przybytku zaszczytną i odpowiedzialną |
| 178 |
funkcję wykidajły. To prawdziwy artysta w swoim fachu. On kopnie cię w rzyć, |
| 179 |
a ty wówczas przelecisz nad dachami tego grodu, tak pięknie, że nieliczni o |
| 180 |
tej porze przechodnie wezmą cię za pegaza. |
| 181 |
|
| 182 |
Krew Elfów (s. 26) |
| 183 |
% |
| 184 |
- Trzeba ci wiedzieć, miła Ciri - rzekł Yarpen - że moja babka znała się na |
| 185 |
leczeniu jak nikt inny. Niestety, uważała, że źródłem większości chorób jest |
| 186 |
nieróbstwo, zaś nieróbstwo najskuteczniej leczy się kijem. Względem mnie i |
| 187 |
mojego rodzeństwa stosowała taki właśnie lek głównie zapobiegawczo. Lała nas |
| 188 |
przy byle okazji albo i bez okazji. Wyjątkowa to była jędza. A raz, gdy ni z |
| 189 |
tego, ni z owego dała mi pajdę chleba ze smalcem i cukrem, to tak mnie tym |
| 190 |
zaskoczyła, że z wrażenia upuściłem tę pajdę, smalcem w dół. No a babka |
| 191 |
sprała mnie, stara wstrętna rura. A potem dała mi drugą pajdę, tyle, że bez |
| 192 |
cukru. |
| 193 |
|
| 194 |
Krew Elfów (s. 122) |
| 195 |
% |
| 196 |
- Jedźcie już. Niech Wielka Melitele strzeże was w drodze, moje kochane. Ale |
| 197 |
bogini ma na głowie mnóstwo spraw, więc same też się strzeżcie. |
| 198 |
|
| 199 |
Krew Elfów (s. 295) |
| 200 |
% |
| 201 |
- Nie drażnij mojego kota - powiedział adwokat uspokajając zwierzątko |
| 202 |
głaskaniem. - Poruszyło cię nazwanie kolegą? Przecież to prawda. Ja też |
| 203 |
jestem wiedźminem. Ja też wybawiam ludzi od potworów i od potwornych |
| 204 |
kłopotów. I też robię to za pieniądze. |
| 205 |
- Są pewne różnice - mruknął Geralt, wciąż pod nieprzyjaznym wzrokiem kocura. |
| 206 |
- Są - zgodził się Codringher. - Ty jesteś wiedźminem anachronicznym, a ja |
| 207 |
wiedźminem nowoczesnym, idącym z duchem czasu. Dlatego ty wkrótce będziesz |
| 208 |
bezrobotny, a ja będę prosperował. Strzyg, wiwern, endriag i wilkołaków |
| 209 |
wkrótce nie będzie już na świecie. A skurwysyny będą zawsze. |
| 210 |
|
| 211 |
Czas pogardy (s. 20) |
| 212 |
% |
| 213 |
- Emhyr var Emreis, Deithwen Addan yn Carn aep Morvudd! |
| 214 |
Biały Płomień Tańczący na Kurhanach Wrogów wszedł na salę. Przemaszerował |
| 215 |
szpalerem szlachty swym zwykłym szparkim krokiem, energicznie machając prawą |
| 216 |
ręką. Jego czarny strój niczym nie różnił się od stroju dworaków, jeśli nie |
| 217 |
liczyć braku kryzy. Ciemne włosy imperatora, jak zwykle nie ufryzowane, |
| 218 |
utrzymywała we względnym ładzie wąska złota obręcz, na szyi połyskiwał cesarski |
| 219 |
alszband. |
| 220 |
Emhyr dość niedbale zasiadł na tronie na podwyższeniu, oparł łokieć na |
| 221 |
poręczy, a podbródek na dłoni. Nie zarzucił nogi na drugą poręcz tronu, co |
| 222 |
znaczyło, że ceremoniał obowiązuje nadal. Żadna z pochylonych głów nie uniosła |
| 223 |
się nawet na cal. |
| 224 |
|
| 225 |
Czas pogardy (s. 237) |
| 226 |
% |
| 227 |
- Co to za cholerne wrzaski, Ori? Co się tam dzieje na placu? |
| 228 |
- Żacy obrzucają kamieniami rezydencję nilfgardzkiego posła. Zapłaciliśmy im za |
| 229 |
to, hrm, hrm, jak mi się zdaje. |
| 230 |
- Aha. Dobrze. Zamknij okno. Jutro niech żacy pójdą obrzucać filię banku |
| 231 |
krasnoluda Giancardiego. Odmówił mi ujawnienia kont. |
| 232 |
- Giancardi, hem, hem, przekazał znaczną sumę na fundusz wojenny. |
| 233 |
- Ha. Niech więc obrzucają te banki, które nie przekazały. |
| 234 |
- Wszystkie przekazały. |
| 235 |
- Ach, nudny jesteś, Ori. Pisz, powiadam. |
| 236 |
|
| 237 |
Chrzest ognia (s. 20) |
| 238 |
% |
| 239 |
- Na moim sihillu - warknął Zoltan, obnażając miecz - wyryte jest starodawnymi |
| 240 |
krasnoludzkimi runami prastare krasnoludzkie zaklęcie. Niech no jeno który |
| 241 |
ghul zbliży się na długość klingi, popamięta mnie. O, popatrzcie. |
| 242 |
- Ha - zaciekawił się Jaskier, który właśnie zbliżył się do nich. - Więc to są |
| 243 |
słynne tajne runy krasnoludów? Co głosi ten napis? |
| 244 |
- "Na pohybel skurwysynom!" |
| 245 |
|
| 246 |
Chrzest ognia (s. 116) |
| 247 |
% |
| 248 |
- Kompania mi się trafiła - podjął Geralt, kręcąc głową. - Towarzysze broni! |
| 249 |
Drużyna bohaterów! Nic, tylko ręce załamać. Wierszokleta z lutnią. Dzikie i |
| 250 |
pyskate pół driady, pół baby. Wampir, któremu idzie na pięćdziesiąty krzyżyk. |
| 251 |
I cholerny Nilfgaardczyk, który upiera się że nie jest Nilfgaardczykiem. |
| 252 |
- A na czele drużyny wiedźmin, chory na wyrzuty sumienia, bezsiłę i niemożność |
| 253 |
podjęcia decyzji - dokończył spokojnie Regis. - Zaiste, proponuje podróżować |
| 254 |
incognito, by nie wzbudzać sensacji. |
| 255 |
- I śmiechu - dodała Milva. |
| 256 |
|
| 257 |
Chrzest ognia (s. 226) |
| 258 |
% |
| 259 |
- Nie mów głupstw - elfka skrzywiła usta. - Spakowałam cię i wyniosłam z |
| 260 |
Garstangu, by ocalić ci życie. Wrócimy do tego, ale później nieco. Proszę, oto |
| 261 |
ręcznik. Oto prześcieradło. Nową suknie dostaniesz po kąpieli. W stosownym |
| 262 |
miejscu, w wannie z ciepłą wodą. Już wystarczająco zaszkodziłaś złotym rybkom. |
| 263 |
|
| 264 |
Chrzest ognia (s. 234) |
| 265 |
% |
| 266 |
- Twój wiedźmin - powiedziała Francesca - w ciągu jednej tylko godziny zrobił |
| 267 |
więcej niż niejeden przez całe życie. Nie rozwodząc się: złamał noge |
| 268 |
Djikstrze, uciął głowę Artaudowi Terranovie i bestialsko zarąbał około |
| 269 |
dziesięciu Scoia`tael. Ach, byłabym zapomniała: obudził jeszcze niezdrowe |
| 270 |
podniecenie Keiry Metz. |
| 271 |
- Straszne - Yennefer wykrzywiła się przesadnie. - Ale Keira doszła już chyba |
| 272 |
do siebie? Nie żywi chyba do niego urazy? To, że podnieciwszy ją, nie |
| 273 |
wychędożył, wynikło z całą pewnością z braku czasu, nie z braku szacunku. |
| 274 |
Zapewnij ją o tym w moim imieniu. |
| 275 |
|
| 276 |
Chrzest ognia (s. 235) |
| 277 |
% |
| 278 |
- Jaskier! Przytrocz porządniej ten twój tubus! Byłaby szkoda, gdyby pół wieku |
| 279 |
poezji urwało się i zgubiło w paprociach. |
| 280 |
- Nie ma strachu! Nie zgubię, bądźcie pewni. I odebrać sobie nie dam! Każdy, |
| 281 |
kto chciałby mi ten tubus odebrać, pierwej będzie musiał przestąpić nad mym |
| 282 |
stygnącym trupem. Można wiedzieć, Geralt, co wywołuje twój perlisty śmiech? |
| 283 |
Pozwól, niech zgadnę... Wrodzony kretynizm. |
| 284 |
|
| 285 |
Wieża jaskółki (s. 109) |
| 286 |
% |
| 287 |
- Ha! sam nie wiem, co o tym myśleć, jak powiedział król Dezmod, gdy przyłapano |
| 288 |
go na oszukiwaniu w karty. |
| 289 |
|
| 290 |
Pani jeziora (s. 496) |
| 291 |
% |
| 292 |
- Żarty na bok, jak powiedział król Dezmod, gdy wśród uczty goście nagle |
| 293 |
zaczęli sinieć i umierać. |
| 294 |
|
| 295 |
Pani jeziora (s. 496) |
| 296 |
% |
| 297 |
Od piętnastu lat piszę, pies z kulawą nogą się tym nie interesował, a teraz |
| 298 |
jakiś podobno kurwa film nakręcili! |
| 299 |
|
| 300 |
A. Sapkowski o "Wiedźminie" M. Brodzkiego |
| 301 |
% |
| 302 |
Za Sapka, to można w mordę dostać. |
| 303 |
|
| 304 |
A. Sapkowski o zwracaniu się do niego per 'Sapek' |
| 305 |
% |
| 306 |
Między nami - powiedzieć o polskim żurnaliście, że to niedouczony dyletant, |
| 307 |
to jak powiedzieć, że planeta Jowisz większa jest od arbuza. Stwierdzenie |
| 308 |
prawdziwe, słabo jednak oddaje skalę problemu. |
| 309 |
|
| 310 |
A. Sapkowski |
| 311 |
% |
| 312 |
Dookoła w księgarniach tandeta, tandetnie napisana, tandetnie przetłumaczona, |
| 313 |
tandetnie złożona i tandetnie wydana. I jak to dobrze, jakie to szczęście, że |
| 314 |
tak znikomy procent społeczeństwa zwykł był tracić czas na czytanie |
| 315 |
czegokolwiek, bo gdyby nie to, czytelnik niechybnie natrafiłby wśród swych |
| 316 |
lektur na inkryminowaną tandetę. |
| 317 |
A inkryminowana tandeta - o horrorze! - mogłaby przerodzić się u czytelnika w |
| 318 |
tandetne myśli, tak różne od pochłaniających go obecnie myśli podniosłych i |
| 319 |
ważnych, obracających się dookoła forsy, urlopu, wódy, dupy i demokracji - not |
| 320 |
necessarily in that order. |
| 321 |
|
| 322 |
A. Sapkowski |
| 323 |
% |
| 324 |
Sporo ludzi sławnych w owym czasie pomarło. Ha, pewno i urodziło się wielu, ale |
| 325 |
jakoś tak jest, że daty narodzin dziwnym trafem w kronikach się nie zapisują i |
| 326 |
za cholerę nikt ich nie pamięta, za wyjątkiem może matek i za wyjątkiem tych |
| 327 |
przypadków, gdy noworodek miał dwie głowy albo dwa przynajmniej kutasy. A jeśli |
| 328 |
zgon, ha, to data pewna, jakby w kamieniu ryta. |
| 329 |
|
| 330 |
Narrenturm (prolog) |
| 331 |
% |
| 332 |
Co kraj, to obyczaj, myślał Reynevan, jakżeż ciekawym jest poznawanie świata |
| 333 |
i ludzi. Ślązaczki i Niemki, przykładowo, gdy przyjdzie co do czego, nigdy nie |
| 334 |
pozwalają podciągnąć sobie koszuli wyżej niż do pępka. Polki i Czeszki |
| 335 |
podciągają same i chętnie, powyżej piersi, ale za nic w świecie nie zdejmą |
| 336 |
całkiem. A Burgundki, o, te momentalnie zrzucają wszystko, ich gorąca krew |
| 337 |
podczas miłosnych uniesień nie znosi widać na skórze ani szmatki. Ach, cóż za |
| 338 |
radość poznawać świat. Piękną musi być krainą Burgundia. Piękny być musi |
| 339 |
tamtejszy krajobraz. Góry strzeliste... Pagórki strome... Doliny... |
| 340 |
- Ach, aaach, mon amour - jęczała Adela von Stercza, lgnąc do dłoni Reynevana |
| 341 |
całym swym burgundzkim krajobrazem. |
| 342 |
|
| 343 |
Narrenturm (rozdział pierwszy) |
| 344 |
% |
| 345 |
Na ten widok zdenerwował się staruszek przeor. Poczerwieniał jak wiśnia, |
| 346 |
zaryczał jak lew i rzucił się w bitewną gęstwę, rażąc na prawo i lewo srogimi |
| 347 |
ciosami palisandrowego krucyfiksu. |
| 348 |
- Pax! - wrzeszczał, bijąc. - Pax! Vobiscum! Miłuj bliźniego! Swego! Proximum |
| 349 |
tuum! Sicut te ipsum! Skurwysyny! |
| 350 |
|
| 351 |
Narrenturm (rozdział pierwszy) |
| 352 |
% |
| 353 |
Jeszcze inni twierdzili, że był Flutek czesławskim proboszczem, który w porę |
| 354 |
wyczuł koniunkturę, przystał do husytów i z neofickim zapałem właził Żiżce |
| 355 |
w dupę tak skutecznie, że dochrapał się stanowiska. Reynevan właśnie tym |
| 356 |
ostatnim słuchom skłonny był wierzyć - Flutek musiał być księdzem, przemawiały |
| 357 |
za tym jego łajdackie zakłamanie, dwulicowość, potworny egoizm i niewyobrażalna |
| 358 |
wręcz pazerność. |
| 359 |
|
| 360 |
Boży Bojownicy (str. 26) |
| 361 |
% |
| 362 |
Zabawa "U Mejzlika" dochodziła już - a częściowo nawet doszła - do etapu, |
| 363 |
który Szarlej nazywał: "Wino, śpiew, womit". Kobieta nieprzypadkowo wyłączona |
| 364 |
była z zestawienia. |
| 365 |
|
| 366 |
Boży Bojownicy (str. 36) |
| 367 |
% |
| 368 |
- Bywaj Samsonie. Aha, zapomniałem ci podziękować. Za telepatycznie przekazywane |
| 369 |
sugestie. To dzięki nim tak gładko poszło nam ze Smirzyckim. |
| 370 |
Samson spojrzał na niego, a jego kretyńskie oblicze rozjaśnił nagle szeroki |
| 371 |
kretyński uśmiech. |
| 372 |
- Poszło gładko - powiedział - dzięki twemu sprytowi i inteligencji. Ja mało |
| 373 |
pomogłem, niczym się nie przysłużyłem, jeżeli nie liczyć rzucenia w Smirzyckiego |
| 374 |
beczką. Co się zaś tyczy sugestii, to żadnych ci nie dawałem. Telepatycznie |
| 375 |
ponaglałem cię tylko, prosiłem, byś się spieszył. Bo okropnie chciał mi się |
| 376 |
sikać. |
| 377 |
|
| 378 |
Boży Bojownicy (str. 58) |
| 379 |
% |
| 380 |
- Jakież trudne słowo - wykrzywił się Fraundinst. - W Małej Szmiedawie, mojej |
| 381 |
wsi, na takich jak Axleben nie mawiało się "ekstrawagancki". Mawiało się prosto, |
| 382 |
przaśno i zwyczajnie: pieprzony, nadęty cham. |
| 383 |
|
| 384 |
Boży Bojownicy (str. 85) |
| 385 |
% |
| 386 |
Stabilny i łatwo zapalny granulat otrzymywano poprzez zraszanie mielonego prochu |
| 387 |
ludzkim moczem, przy czym najlepsze efekty dawał mocz ludzi dużo i często |
| 388 |
pijących. Nie dziwota tedy, że proch wytwarzany w Polsce cieszył się na rynku |
| 389 |
zasłużenie dobrą renomą, a polskie młyny prochowe zasłużoną sławą. |
| 390 |
|
| 391 |
Boży Bojownicy (str. 535) |