Zbocza gór roją się od drwali, Wszystko pada pod toporem - Ale nad strumieniem Płoną szkarłatne kwiaty. % Po szerokich wodach łódź moja samotnie płynie Z prądem: płytko - głęboko - nisko. Wzruszony, wznoszę flet do księżyca, Przeszywam jesienne niebo. % Czy naprawdę trzeba się martwić O satori? Którąkolwiek drogę wybiorę, Zawsze dotrę do domu. % Wiosłuję zamgloną cieśniną między Go i Etsu, Z obu stron walą się sine szczyty, Łódź płynie dalej - lecz jak porównać te fale z sercem człowieka? % Kto wstaje, wstaje sam z siebie, Kto upada, upada sam z siebie. Jesienna rosa, wiosenny wietrzyk Nic tu nie mają do rzeczy. % Wielki zatruty bęben Wstrząsa niebem i ziemią. Odwróć się, spójrz - Martwe ciała na mile wokół. % Podnoszę ręce, zdobywam Gwiazdę Południa, Potem wspieram się na Gwieździe Polarnej. Przekrocz granicę nieba, popatrz - Czy ktoś może równać się ze mną? % Odchodzę - dokąd? Zostaję - gdzie? Co wybrać? Stoję z boku. Do kogo zwrócić się z pożegnalnym słowem? Biała, bezkresna galaktyka. Sierp księżyca. % Dziewięćdziesiąt dziewięć lat, szron na skroniach, Broda, wąskie ramiona, futr na grzbiecie. Wszystkie doczesne więzy zerwane. Śmieję się, pokazuję na chyże obłoki. Brylantowy zając oświetla wszystko. % Kto powiedział, że morze jest wklęsłe A góry wypukłe? Przecież je łykam w całości - Bezkostne niebo! % Przez pięćdziesiąt cztery lata Obwieszałem niebo gwiazdami. Teraz przenikam je jednym susem - Taki trzask! % Przychodząc, nie wchodzę bramą, Odchodząc, nie wychodzę drzwiami. Właśnie to ciało jest lądem niezmąconego światła. % Myśli nie dotkniesz Ani nie ujrzysz - Szron, rosa. % Wsparty na Dobrej i złej trzcinie Smakuje chłód wieczoru. % Samotny w twierdzy gór Drzemię przy oknie. To nie zwykła rozmowa odsłania Prawdę: Ten zapach śliwek z ogrodu! % Malowany światłem księżyca Kwitnący krzak - sza, w sąsiednim pokoju Chrapią prostytutki. % Wróblu, oszczędź Gza Igrającego wśród kwiatów. % Jaka cisza - Terkotanie konika polnego świdruje skałę. % Fiołki - Jakże cenne Na górskiej ścieżce. % Koniec podróży - Ciągle żyję tu - tu, Tego jesiennego wieczora. % Błyskawica - Krzyk czapli Dźgnął ciemność % Letnie trawy, Wszystko co zostaje Z marzeń żołnierzy. % Wargi zbyt zziębnięte Żeby paplać - Wiatr jesienny. % Krople rosy - Czym lepiej obmyć Pył świata. % Pchły, wszy, Mój koń szczający Obok mojej poduszki % Samotność - świerszczyk w klatce Na ścianie. % Chorując w podróży - Nad suchym wrzosowiskiem Wędrują sny. % Kwitnące irysy U moich stóp - Sandały sznurowane na niebiesko. % Ta jesień - Stare są Nawet ptaki i chmury. % Sklep rybny - Zimne wargi Solonego leszcza. % Melon W rannej rosie świeżo obłocony. % Gorycz jest we mnie Zbliż więc samotność serca śpiewna kukułko % Stanę na chwilę Wtulony za wodospadem Początek lata % Kukułka kuka Dla mnie, dla góry, Na zmianę. % Roi się od much - Czego one chcą Od tych pomarszczonych rąk? % Nigdy nie zapominaj: Chodzimy nad piekłem Oglądając kwiaty. % Cicho, cykady! Pan z Wąsami jest tutaj, We własnej osobie. % Przeżywszy Ich wszystkich, wszystkich. Jak zimno. % Coraz to bliżej Raju - Jak zimno. % Taki samotny Czyżby wśród wróbli nawet Były sieroty % tępy gwałtowny ból w piersi zabiera moje oddechy % kłuty masztami dzień Krwawiący fioletem skarżył się wodzie % chmury nade mną białe pachną ulewą dziś będzie padać % przytulona do szyby słucham piosenki chłodnego deszczu % światło w kuchni kanapka w plecaku mama mnie kocha % twarz w lustrze rój motyli w głowie na dworze pada % otwarte okno kropla po kropli wpada do środka niebo % granat wieczoru otula aksamitem chłodno gwiazdy drżą % siedem pestek i skórka - tyle zostało z mandarynki % minęła zima znowu się spotykamy! -wróciły szpaki % na nic sztylety pomarańczowy wielbłąd zdobywa gniazdo! % dziewczę syci się wiatr słodyczą pyli, wszak chuj dynda w bzach % By poznać wiśnię użyj całego serca i własnego nosa % Wstyd - W tej sukni Żaden ścieg nie jest mój. % W mojej chacie nie ma wiosny Nie ma nic, Jest wszystko. % Dziewanna I nic naokoło niej Prócz powietrza. % Próbując go zapomnieć Sztyletuję Kartofle. % Pada śnieg Na pusty parking, Noc wigilijna % Na mój powrót Przyniosła niebieskie śliwki Na białym talerzu. % Choć mróz już zelżał ja nadal siedzę w barze ciągle samotny. % hcąc uciec od świata, zostałem kapłanem, Mój mistrz nakazał mi zupełny spokój. Trzydzieści lat z uczniami na tej górze, Moja reguła niezmieniona: tylko Najroztropniejsze dawkowanie, wszystkiego. Rozumiecie? Nim zamknę oczy, słuchajcie uważnie. % Pierwszy śnieg - Głowa lekka, Myję sobie twarz. % Świat rozpaczy i bólu. Kwiaty kwitną Nawet wtedy. % Melon - Jak dobrze Dba o siebie. % Podnoszę bambusową żaluzję I wyglądam na świat - jaka zmiana! Niech kto spyta, co takiego ujrzałem, A rąbnę go trzepaczką po gębie. Wszystko jest harmonią, a jednak każda rzecz jest sama dla siebie. Raz potwierdzone mistrzostwo zawsze pozostaje mistrzostwem. Długo wahałem się na Pośredniej Drodze, Dziś nawet lód strzela płomieniem. % Pierwszy świetlik. Nie odlatuj, To Issa. % Jednym ciosem rozwaliłem jaskinię demona, Zmiażdżyłem wściekłą, żelazną twarz Nady. Moje uszy nie słyszą, usta zaniemówiły - Dotknij tego, wszędzie spadają gwiazdy. % Nauczył mnie tego Mistrz Oryu: Umysł może sprowadzić chorobę. Rozbiłem harfę, wyrzuciłem tykwę i torbę, Przestałem szukać złota w amalgamatach. % W oczach umiera światło, słuch Słabnie. Po powrocie do Źródła Nie będzie miało znaczenia: Dziś, jutro. % Dążący do satori przyprawiają mnie o mdłości! Ci, którzy je osiągnęli, dali się oszukać. Stary świder na Górze Sępa - śmiechu wart. Koło mej głowy przelatuje pęknięta chochola. Szukając Prawdy, przepłynąłem morze. Pułapkę Wiedzy trzeba lekceważyć. Tu i tam - zdarłem stosy sandałów. Teraz - księżycowa woda w czystej otchłani. Jak opowiedzieć to , co ujrzałem? Upaść, stanąć - to jasne od razu. W kapturze zsuniętym na tył głowy Wydeptuję starą ścieżkę. I nową. Chwytam, wrzeszczę jak drobny kupczyk, Mówię tak, nie: lotne piaski. Nie dowodzić, wyjaśniać. Ucichnąć. O, teraz, słyszycie? Fletnik wraca do domu. % Samotny w twierdzy gór Drzemię przy oknie. To nie zwykła rozmowa odsłania Prawdę: Ten zapach śliwek z ogrodu! % Na całej ziemi i w niebie Nie ma dość miejsca na kij - Błoga Pustka. Witaj, trzystopowy Mieczu Gen, błyskawico tnąca wiatr. % wykłuwa obraz oczy dewelopera pakiet doda dziś! % Jakże godny podziwu Ten, co nie myśli: "Życie umyka", Gdy widzi błyskawicę! % Długa noc; Szmer wody Mówi, co myślę. % Gwiazdy w stawie; Znów zimowa mżawka Marszczy wodę % Marznąca mżawka; Bezdenna, nieskończona Samotność. % Chruściana brama, Której zasuwą Ten oto ślimak. % Wieczorna mgła; Gdy tak pomyśleć o tym, co było, Ależ to daleko! % Liście opadają, Kładą się jedne na drugich; Deszcz smaga deszcz. % edytor suszy znów leniwą oczną toń bursztynowa noc % Wiatr cichnie, nieruchomieją kwiaty; Krzyk ptaka, górska cisza się pogłębia. % Stłuczone lustro już nie będzie odbijać; Opadłemu kwiatu trudno będzie powrócić na gałąź. % Opadły kwiat Powraca na gałąź? To był motyl. %